و هر چه مي گردم

در پس عطفه ی هيچ ديواري نيست،

كاش گريه نمي كردم

و بهانه ي بازيچه ي كوكي نمي گرفتم؛

آخ! امروز چه روز نحسي است

و اين هيچ ربطي به ستارگان ندارد؛

مادرم را گم كرده ام.

          دايره است

و هر لحظه

            نقطه؛

و من:

     دايره اي از نقطه هاي نامتقارن.

         تا

          لحظه اي

                   كه نيايي!

آري!

    مي خواهم

              هميشه

               منتظر باشم!

و اگر جسارت نباشد٬ خوش مزّه تر از «بهشت» شماست.